Ayon sa Ahensyang Pandaigdigang Balita ng Ahl al-Bayt (sumakanila nawa ang kapayapaan) -: Balitang ABNA24:-Pagbabanta ni Netanyahu sa Kabila ng Kasunduan sa Pagitan ng Iran at Amerika: Kung Kailangan, Aatakehin Namin ang Iran sa Ikatlong Pagkakataon.
Sa isang panibagong yugto ng kanyang walang-tigil na retorikang pandigma at pananakot, muling nagpakita si Benjamin Netanyahu, ang punong ministro ng rehimeng Zionist, ng kanyang mapagmalaki at walang-ingat na paninindigan laban sa Islamic Republic ng Iran—sa kabila ng mga ulat ng isang kasunduan o pag-unawa sa pagitan ng Tehran at Washington na naglalayong bawasan ang tensyon at magbukas ng mga bagong diplomatikong abenida. Sa isang talumpati na puno ng kayabangan, hayagang ipinahayag ni Netanyahu na ang Israel ay handa at may kakayahang magsagawa ng ikatlong opensibang militar laban sa Iran kung kinakailangan, upang, ayon sa kanya, "pigilan ang Iran na makakuha ng sandatang nukleyar." Binigyang-diin niya na hangga't siya ang nakaupo bilang punong ministro, hindi niya papayagan ang Tehran na magkaroon ng ganitong kakayahan, anuman ang maging kasunduan o diplomatikong pagsisikap ng ibang mga bansa.
Hindi lamang iyan—pinalawak ni Netanyahu ang kanyang mga banta sa iba pang bahagi ng rehiyon, na ipinahayag ang kahandaan ng kanyang rehimen na pumasok sa Syria, sakupin ang Mount Hermon (Jabal al-Sheikh) —isang estratehikong lokasyon sa katimugang bahagi ng Syria—at sirain ang kagamitan ng Syrian army. Idinagdag pa niya na ang Israel ay handang tumulong sa mga Druze sa Syria upang "iligtas ang kanilang mga kapatid na Druze mula sa pagpatay," isang pahayag na tila naglalayong lumikha ng isang bagong prenteng pagkakahati sa Syria, na sinasamantala ang mga etniko at relihiyosong minorya upang bigyang-katwiran ang interbensyon at pagsalakay ng Israel sa teritoryo ng isang soberanong bansa. Ang hakbang na ito, kung isasagawa, ay magiging isang tahasang paglabag sa internasyonal na batas at sa soberanya ng Syria, at magbubukas ng isang mapanganib na yugto ng direktang komprontasyon sa pagitan ng Israel at ng mga puwersa ng Syria at ng kanyang mga kaalyado.
Ayon kay Netanyahu, ang Israel ay dalawang beses nang pumasok sa Iran upang sirain ang mga nuclear facility nito, na ang layunin ay "iligtas ang kanilang sarili mula sa pagkawasak ng mga atomic bomb na maaaring mahulog sa mga kamay ng Iran." Ang pag-amin na ito ng mga nakaraang covert operations ay isang bihirang pangyayari, na nagpapakita na ang rehimeng Zionist ay hindi tumitigil sa pagsasagawa ng mga destabilizing na aksyon kahit na sa kabila ng mga kasunduan at internasyonal na mga kombensiyon. Gayunpaman, ang kanyang pagbanggit ng "ikatlong pag-atake" ay tila isang panakot na naglalayong pahinain ang lumalagong diplomatikong momentum sa pagitan ng Tehran at Washington, na nagpapahiwatig na ang Israel ay handang gumamit ng puwersa upang sirain ang anumang kasunduan na hindi sang-ayon sa kanyang mga interes, kahit na ito ay nangangahulugan ng pagsisimula ng isang malawakang digmaan sa rehiyon.
Ang pahayag ni Netanyahu ay sinalubong ng matinding batikos mula sa iba't ibang panig—mula sa Iran, na tinawag itong isang "ilusyon at walang kwentang pagbabanta," hanggang sa mga internasyonal na analyst na nagbabala na ang kanyang retorika ay maaaring mag-udyok ng isang aksidenteng komprontasyon na walang sinuman ang may kakayahang kontrolin. Ang kanyang paninindigan ay lalong kapansin-pansin sa konteksto ng mga ulat na ang Iran at Amerika ay umuusad patungo sa isang bagong kasunduan na maaaring magpababa ng tensyon at magbukas ng pinto sa mas malawak na kooperasyon sa enerhiya at seguridad—isang pag-unlad na tila labis na ikinababahala ng Netanyahu, na natatakot na mawala ang kanyang "strategic edge" at ang kanyang kakayahang diktahan ang patakaran ng Amerika sa rehiyon.
Sa huli, ang mga panakot ni Netanyahu ay isang malinaw na indikasyon ng kanyang kawalan ng pag-asa at ng kanyang pagkahumaling sa pagpapanatili ng kapangyarihan sa anumang halaga. Sa kabila ng kanyang mapagmataas na tono, ang kanyang mga salita ay nagpapakita ng isang lider na napapaligiran ng mga krisis—panloob na paghihimagsik, pagbagsak ng ekonomiya, at lumalagong paghihiwalay sa buong mundo—na gumagamit ng wika ng digmaan upang takpan ang kanyang sariling mga pagkabigo. Ngunit ang mga bansang kanyang binabanta—Iran, Syria, at maging ang mga Druze—ay hindi na mga passive na biktima; sila ay may sariling kakayahan at determinasyon upang ipagtanggol ang kanilang mga karapatan at ang kanilang soberanya laban sa anumang pananalakay, gaano man ito kalakas ang retorika ng kanilang mga kaaway. Ang mundo ay nakatingin, at ang mga banta ni Netanyahu ay hindi lamang nagpapahina sa kanyang kredibilidad kundi nagpapatibay sa paninindigan ng mga pwersa ng paglaban na ang tanging paraan upang matugunan ang pananakot ay ang pagkakaisa at katatagan—mga katangiang hindi kayang sirain ng anumang bilang ng mga bomba o misil.
..........
.328
Your Comment